به واسطهء طولانى شدن غيبت و مرتد شدن بيشتر آنها از دينشان و بر كندن رشتهء اسلام از گردن‌هايشان - كه خداى متعال فرموده است : « و طائر هر انسانى را به گردن او بسته‌ايم » و مقصود از آن ، ولايت است - درنگ كردم و رقّتى مرا فرا گرفت و اندوه بر من مستولى شد » . گفتيم : اى فرزند پيامبر خدا ! ما را مشرّف و گرامى بدار و در بعضى از آنچه در اين باب مىدانى ، شريك گردان ! فرمود : « خداى متعال ، در قائم ما ، سه خصلت جارى ساخته كه آن خصلت‌ها در سه تن از پيامبران نيز جارى بوده است : مولِدش را چون مولد موسى عليه السلام و غيبتش را مانند غيبت عيسى عليه السلام و تأخير كردنش را مانند تأخير كردن نوح عليه السلام ، مقدّر كرده است و پس از آن ، عمر عبد صالح - يعنى خِضر عليه السلام - را دليلى بر عمر او قرار داده است » . به ايشان گفتيم : اى فرزند پيامبر خدا ! اگر ممكن است ، وجوه اين معانى را براى ما توضيح دهيد . فرمود : « امّا تولّد موسى عليه السلام ، چون فرعون واقف شد كه زوال پادشاهى او به دست موسى عليه السلام است ، دستور داد كه كاهنان را حاضر كنند و آنها وى را از نَسَب موسى آگاه كردند و گفتند كه وى از بنى اسرائيل است و فرعون به كارگزارنِ خود ، دستور مىداد كه شكم زنان باردار بنى اسرائيل را پاره كنند و حدود بيست و چند هزار نوزاد را كشت ؛ امّا نتوانست به كشتن موسى عليه السلام دست يابد ؛ زيرا او در حفظ و حمايت خداى متعال ، بود . بنى اميّه و بنى عبّاس نيز چنين اند . وقتى آگاه شدند كه زوال پادشاهى آنها و پادشاهى اميران و ستمگران آنها به دست قائم ماست ، با ما به دشمنى برخاستند و در قتل خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله و نابودى نسل او شمشير كشيدند ، به طمع آن كه بر قتل قائم عليه السلام دست يابند ؛ امّا خداى متعال ، امر خود را [ حتّى ] بر يكى از ظالمان ، آشكار نسازد و او نورِ خود را كامل مىكند ، گرچه مشركان را ناخوش آيد .